بررسی عملکرد و رویکرد رسانه محلی در ایران

 

شبکه های استانی روز به روز بیشتر می شوند و دامنه گستردگی آنها اکثر استان های کشور را در برگرفته است. این روزها شاید نتوان از استانی نام برد که فاقد شبکه یی تحت عنوان شبکه تلویزیونی استانی باشد و در مقابل می توان از کمتر استانی نام برد که شبکه تلویزیونی استانی با کارکردی استانی داشته باشد. رشد قارچ گونه شبکه های استانی در سال های اخیر گویای یک چیز است و آن اینکه؛ «بلندگوهای دولتی بیشتر می شوند.»

نخستین انتظاری که از راه اندازی شبکه های استانی شکل می گیرد این است که بتواند با عملکردی بومی فرهنگ و زبان بومی را ترویج دهد و نیازهای محلی را رفع کند. قانون نیز این مساله را تایید می کند و بر اساس اصل پانزدهم قانون اساسی استفاده از زبان های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه های گروهی در کنار زبان فارسی آزاد است. حتی اساسنامه سازمان صدا و سیما در خصوص محتوای شبکه های استانی با تاکید بر پخش بیش از ۵۰ درصدی برنامه ها با زمینه های بومی به کارکرد محلی گرایانه شبکه های استانی دامن می زند. بر این اساس بررسی کیفیت شبکه های استانی تلویزیونی راهی برای ارزیابی میزان تعهد صدا و سیما به طرحی است که از سال ها پیش رنگ اجرایی به خود گرفت.